-हरिहर शर्मा-
‘कोही गतिला हुन्छन्, फिटिक्कै राम्रा हुँदैनन्, कोही राम्रा हुन्छन्, गतिला हुँदैनन्’,मेरा साथी विवशता पोख्दै थिए, ‘लभ गर्नुपर्ने रै’छ यार, केटी खोज्न त झ्याउ हुँदो रैछ ।’ साथीको कु्रा सुनेर म हाँसेँ । यथार्थमा, यो हाँसेर उडाउने कुरा थिएन । म सम्हालिएँ । एकछिन वातावरण मौन भयो । जोक गर्ने बानी छ, भनिहालेँ, ‘सबै केटी राम्रा हुँदैनन्, राम्रा जति हाम्रा हुँदैनन् भनेजस्तै भयो है !’ उनले थोरै लजाएर सहमति जनाए ।
उनले अधिकृत पास गरेका हुन् । आरक्षणका विरोधी उनी, आरक्षित समूहमा परेर पनि आरक्षणमा फारम भरेनन् । सरकारी अफिसर नभई विहे गर्दिन भन्दै तीन दसक खुशीखुशी काटे । अहिले दुःखी भएका छन्, जीवनसाथी नपाएर । उनको पीडा शान्त पार्ने मलम मसँग थिएन । केटी खोज्ने काममा ‘दलाल’ बन्दा अपजस आउन सक्छ भन्ने थाहा थियो । तैपनि साथीको हैसियतमा उनका कुरा सुन्ने र सुझाउने काम गरेँ ।
सोधेँ, ‘अहिलेसम्म कति हेरियो त ?’ थाहा छ, मेरो यस्तो सोधाइ गलत थियो । किनकि जीवनसाथी रोज्ने कामलाई गाइवस्तु खोजेजस्तो र हेरेजस्तो पारामा लिन हुँदैन । मैले मात्र चल्तीको शैली प्रयोग गरेको थिएँ । जवाफमा हाँस्दै उनले भने, ‘चार पाँच ठाउँ हेरियो, कही चित्त बुझ्ने होईन ।’ म रुचिपूर्वक सुनिरहेको थिएँ, ‘एउटी सबथोक मिलेकी थिई, उसको बाउले सुरुमै जग्गा दिने कुरा गर्यो, मलाई मन लागेन ।’
